De orixe prerromana céltica, coa característica caída do p (cf. indoeuropeo PºHTER > lat. pater / antigo irland. athir), este étimo parece estar composto pola raíz indoeuropa pelǝ-, plā- 'ancho e plano' (IEW, páx. 805), a mesma do lat. planus. Así, de *PLARIA > laria ("Item in laria Carba duas quartas seminatura" 922 CDLugoCañizares). De aquí crese que procede o galego leira, como apunta Corominas (DCECH s.v. Glera) e segue Moralejo (MoralejoÁlvarez_2014, 382), que descartan o étimo *GLARĚA que, en principio, propuxera Meyer-Lübke, aínda que con dúbidas.