O nome persoal está formado polo elemento got-, god-, onde conflúen tres raíces do gótico: gôths ‘bo’, guth ‘deus’ e *guts, *guta ‘godo’ (HGN § 146). Coincide co etnónimo dos individuos procedentes dun dos pobos xermánicos que se introduciron na península ibérica a partir do séc. V. Con todo, a súa presenza nos nomes medievais carece de valor étnico, posto que os nomes de persoa de orixe xermánica tiveron moita difusión e deron lugar a topónimos, maioritariamente a partir da súa forma en xenitivo, entre os séc. VII e XI. Este procedemento foi produtivo, grosso modo, na metade septentrional da península (véxase o mapa en HGN p. 39).

Este elemento onomástico xerou varios antropónimos na Idade Media: 1) Gutus/Gudus, masculino, construído pola segunda declinación latina. 2) Goto/Godo, feminino; declinado como Gotone, forma que se independizou como nome e se usou en calquera contexto, independentemente do caso. 3) Gota/Goda, feminino. Os seus descendentes toponímicos proceden do xenitivo do tipo 1, do tipo 2 e do tipo 3, este último especialmente vizoso co sufixo ‑ina. Encontrámolos por toda a península: gal. Godoi, Gude, Vilagude, Aldegode, Godos, Godón, A Gudiña, Vilagudín, Castrogudín, Penagudín, A Godela, port. Guda, Vila Godim, Godim, Godinho, port. e cast. Goda, leon. Valdegoda, Andelagodo, Cotagodina, Vitigudino, cast. Castrogoda, Almunia de doña Godina, Palacios de Goda, Godos, cat. Bassegoda... (HGN 146.18, 33a, 33b, 33c, 36, 40, 41, 42).